De organisatoren telden 1.800 bezoekers en de reacties waren unaniem positief voor het evenement, dat heeft aangetoond dat het klooster een uniek potentieel heeft, zonder dat haar ziel door ingrijpende verbouwingen moet worden aangetast.

Opnieuw bleek dat de Kartuizerij voor velen een grote onbekende was, zelfs voor de bezoekers die dagelijks langs de Leuvense ring passeerden zonder te beseffen welke schoonheid verscholen lag achter de bebouwing op de vesten.

Ithaka heeft ons ook de unieke kans gegevens om opnieuw in dialoog te gaan met de KU Leuven en ons standpunt te kunnen verduidelijken bij de rector.

Wij hopen dat dit gesprek een nieuwe aanzet zal zijn om tot een duurzame oplossing te komen voor de Kartuizerij.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=8N3P0DTK

zaterdag 21 april 2012

Kwaliteitsvolle architectuur is gewoon complex

Auteur: 
Koen Van Synghel

Als Louis Tobback zegt dat architecten hem niet kunnen uitleggen wat kwaliteitsvolle architectuur is, schrijft KOEN VAN SYNGHEL, is dat dan misschien omdat hij het intellectueel correct debat uit de weg gaat?

Donderdag beweerde Louis Tobback in Peeters & Pichal op Radio 1 dat architecten en ‘de Van Synghels’ die over architectuur schrijven niet in staat zijn om aan de overheid en het publiek uit te leggen wat architectuurkwaliteit is: ‘Ik heb die al tientallen keren gevraagd om mij uit te leggen wat zij bedoelen met kwaliteit, maar ik heb de indruk dat ze niet in staat zijn om het uit te leggen, en dat het meer een kwestie is van architecten die tot hun kring behoren of niet.’

Mijnheer Tobback, wil u een intellectueel correct debat en een eerlijk antwoord op uw legitieme vraag wat architectuur en kwaliteit is? Of speelt u liever een demagogisch spel omdat het nu eenmaal een verdomd moeilijke zaak is om uit te leggen wat kwaliteitsvolle architectuur is? Willen we het over architectuur hebben? Of slaan we populistisch onder de gordel door uit te halen met favoritisme en vriendjespolitiek? Of maken we gewoon grapjes?

U schertste bij Peeters & Pichal dat ik de brandweerkazerne van Haacht (zie DS 28 januari 2008) de hemel in prijs ‘als iets als de Taj Mahal’. Waarom verzint u dat? Waarom zwijgt u over de burgerzin waarover ik het wel had, over de verdienstelijke manier waarop de architecten de brandweerkazerne vorm gaven zodat er op die wezenloze plek langs de steenweg een publieke ruimte werd gemaakt?

Voor kwaliteitsvolle architectuur bestaan er geen recepten. Evenmin kan ik hier als een ‘SOS Piet van de architectuur’ in drie minuten de kwaliteit van de architectuur even rechttrekken.

Spiegel

Kwaliteit van architectuur is niet te meten in absolute cijfers. Architectuur is de spiegel van een cultuur. De expressie van hoe een maatschappij vorm wil geven aan de ruimte en hoe die ruimte mee vorm wil geven aan de maatschappij. Wat architectuur zo boeiend en daarom zo moeilijk maakt, is dat ze zowel het product is van de cultuur waarin ze tot stand komt, als de gangmaker van hoe een cultuur zich ontwikkelt.

Ja, Jan met de pet zapt nu al weg bij deze uitleg. Maar daarom bent u als intelligente politicus verkozen, om in de plaats van Jan met de pet, wel de moeite te nemen om het complexe spel dat architectuur is te leren spelen.

Uiteindelijk zijn het architecten, en niet de cultuur, die gebouwen ontwerpen. Goede architecten kunnen slechte gebouwen ontwerpen en, gek genoeg, slechte architecten kunnen soms ook wel (en stoemelings) een goed gebouw ontwerpen.

Uw vraag ‘wat is kwaliteit en architectuur?’ is een legitieme vraag. Maar ze leidt tot een discussie als over het geslacht der engelen, omdat architectuur de synthese is van honderden beslissingen. De inzet van architectuur is telkens weer om op die ene plek, op dat ene moment, met de voorhanden zijnde middelen, met visie voor morgen en begrip voor de geschiedenis, met persoonlijkheid en burgerzin, met innovatiedrang en kennis van traditie, met lef én bescheidenheid een antwoord te geven op een concrete vraag van vandaag.

Integraal ontwerpen

Ten tijde van de Romeinen had Vitruvius genoeg aan drie woorden om de raison d’être van architectuur te omschrijven: nuttigheid, schoonheid en degelijkheid. Vandaag is er meer nodig: niet meer denken in producten maar in processen. Integraal ontwerpen heet dat. Dit betekent dat architectuur haar kwaliteit zal zien toenemen door meer te denken in functie van de tijd, in de vorm van een proces. Zo zijn de architecten Ney-Poulissen er terecht van overtuigd dat architectuur pas haar waarde verdient als ze gedragen wordt door iedereen, als ze een gedeeld verhaal wordt.

Ik beveel zowel bij de lezer als bij u, mijnheer Tobback, ‘Naar een integrale ontwerppraktijk’ aan, een tekst die ik voor Ney-Poulissen & Atelier Veldwerk schreef. Zomaar te vinden als publiek bezit op het net. www.standaard.be/ney-poulissen

Ithaka is de beeldende kunstententoonstelling van de Leuvense studentenraad LOKO.

Elk jaar gebruikt Ithaka een leegstaand gebouw in het Leuvense om een week lang aandacht te vragen voor jonge kunstenaars. Het zwembad aan het Hogeschoolplein, de Universitaire Parochie in de Jan Stasstraat en het Sint-Pietersziekenhuis in de Brusselsestraat zijn enkele van de gebruikte locaties.

Van woensdag 25 tot en met zaterdag 28 april viert Ithaka zijn twintigste verjaardag in het Kartuizersklooster in de Bankstraat.

Zeventien jonge kunstenaars uit binnen- en buitenland tonen hun foto’s, schilderijen, installaties en geluidssculpturen.

Daarnaast worden een vrij podium en een filmvoorstelling georganiseerd.

We weten dat De Kartuizerij jullie nauw aan het hart ligt en daarom willen we jullie graag uitnodigen om een kijkje te komen nemen.

Ithaka is elke dag open van 13u00 tot 23u00, de toegang is gratis.

Om 18u00 kan u een rondleiding volgen die zich focust op de geschiedenis van De Kartuizerij en zijn bewoners.

Tussen 20u00 en 22u00 zijn er rondleidingen die de klemtoon meer op de tentoonstelling leggen.

Voor meer info kan u terecht op www.ithaka20.be. U kan ons ook contacteren op ithaka@loko.be.

Hopelijk tot in De Kartuizerij!

Namens het Ithaka XX-team

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=F93OA04H&word=weemoed+van+de+verloren+kans

In de Standaard van 7 April verscheen een column van de hand van Koen van Synghel die het gevoel van vele Leuvenaars, die begaan zijn met de huidige ontwikkelingen, de leefbaarheid van de stad en de betrokkenheid van de bewoners bij de grote bouwprojecten, vertolkt vanuit het standpunt van de Architect.  De afsluiter, “speculatie…Hoe lang vergokken we nog onze eigen leefomgeving?” is mutatis mutandis ook van toepassing op het voormalige Kartuizerklooster en zoveel andere sites in de stad die inmiddels een bouwwerf zijn geworden of op het punt staan er een te worden.  Zoals voormalig Vlaams Bouwmeester Marcel Smets schreef “wij zijn waarschijnlijk verschrikkelijk naIef” , maar is het geen hoog tijd om de nog op stapel staande projecten zoals de Jansenius- en de Sint-Pieterssite, de Montfortanen en de Kartuizerij in het licht van deze inzichten opnieuw te bekijken?

Geen Vlaamse provinciestad onderging zo’n transformatie als Leuven. Niet alleen het aangezicht naar het centrum, maar ook de ‘achterkant’ naar Kessel-Lo werd compleet hertekend. Centraal ligt er nu een pleintje waarop de voetgangerstunnel van het station uitkomt, mooi gescheiden van het autoverkeer op de Martelarenlaan dat erboven over een brug loopt.

Die publieke ruimte verknoopt het station, en dus ook het Leuvense stadscentrum, met een nieuw complex van kantoren, winkels, hotels en woningen, de zogenaamde Kop van Kessel-Lo.

Treinreizigers zagen de afgelopen jaren al een lang, betonnen scherm langs de sporen oprijzen, waarachter loodrecht een reeks bouwvolumes afwisselend met binnenpleinen schuilgaat. De betonnen gevel die het complex afschermt van de sporen lijkt ostentatief de gebouwen te willen bufferen tegen het gedender van de ‘ijzeren rivier’. De fleurig opgetuigde dwarsgevels doen daarentegen hun best om de sombere betonnen muur te doen vergeten.

De Kop van Kessel-Lo mist een Architectuur die aardt

Marcel Smets, de voormalige Vlaams Bouwmeester en ontwerper van het stedenbouwkundige plan voor de Leuvense stationsbuurt, uitte in het blad Mozaïek al zijn reserves bij het gebouwencomplex: ‘De gebouwen daar rollen een beetje veel met hun spierballen. Ze zijn vrij hoog en hebben zulke opvallend geschraagde torens. Op zichzelf zijn hoge gebouwen geen probleem – een stad heeft nood aan ankerpunten, en wie in een toren zit, geniet van een fantastisch uitzicht – maar hier is het toch een beetje te simpel.’

Smets’ kritiek op het simplisme raakt de achilleshiel van het project. Terwijl de algemene lay-out, de vorm van de (binnen-)pleinen, de integratie van de (fiets)-parkings, de verknoping met het stratenweefsel van Kessel-Lo redelijk goed zitten, raakt de architectuur niet veel verder dan een stereotiepe oefening in volume, kleur en materiaal. Het gebouw heeft een hoog Vinexgehalte, alsof het is weggeplukt uit het architectuurgekke Almere. Of smokkelde het Nederlandse architectenbureau SeARCH, dat in samenwerking met het Belgische AR-TE het geheel ontwierp, onbewust de code van het poldermodel binnen?

Het uitgangspunt om bijvoorbeeld de gelijkvloerse verdieping als een ‘transparante’ plint te ontwerpen, blijkt louter praatjes. Het glas reflecteert en de raamwerken zijn bot, waardoor er niks overblijft van transparantie of de levendigheid van een normale winkelstraat.

De kleurtjes en de schuine bouwvolumes geven de indruk van een architectuur die mee wil met haar tijd. Maar de modieuze trekjes etaleren veeleer een generieke verveling, kenmerkend voor suburbia en ‘de voorstad groeit’.

Dit project mist een architectuur die aardt. Kessel-Lo vraagt geen architectuur die de tijd- en plaatsloosheid van de consumptiemaatschappij celebreert maar een plek waar mensen als mensen en niet als consument worden beschouwd. Een plaats en publieke ruimtes waar men zich vanzelfsprekend mee kan identificeren. De Duitse architect Hans Kollhoff integreerde een tiental jaar geleden bijvoorbeeld meesterlijk de geest van Amsterdam in zijn woon- en winkelcomplex op het KNSM-eiland. En de Portugese architecte Alvaro Siza ving in een woon- en werkcomplex in Porto magistraal de genius loci van zijn eigen stad.

Als je vandaag van op één van de binnenplaatsen van de Kop van Kessel-Lo over de sporen kijkt, en het Provinciekantoor ziet staan naar een ontwerp van de Portugese architect Byrne, dan overvalt je de weemoed van de verloren kans. De vraag rijst: waarom ontwierp hier niet iemand met het talent van Alvaro Siza, Byrnes landgenoot, die in Porto, in een vergelijkbare situatie langs een spoorweg, een perfect stedelijk complex op mensenschaal maakte in een tijdloze architectuur.

Ligt de verveling van de Kop van Kessel-Lo aan de generieke promotorarchitectuur? Of is het een probleem van speculatie, zoals Marcel Smets al aangaf, een kwestie van onvoorbeeldig opdrachtgeverschap en de tanende rol die een publieke maatschappij als de spoorwegen zouden moeten spelen? ‘Ik ben misschien verschrikkelijk naïef’, zegt Smets, ‘maar spoorwegen die eigenlijk overheidsbezit zijn, mogen hun gronden niet als een privémaatschappij beheren. Door de scheiding tussen het patrimonium en de infrastructuur van de spoorwegen is dat wel gebeurd. Daardoor zijn deze gronden, die op zeer strategische plekken in onze steden liggen, nu het onderwerp van speculatie.’ Speculatie… Hoe lang vergokken we nog onze eigen leefomgeving?

Koen Van Synghel schrijft tweewekelijks over architectuur

]]> http://www.reddekartuizerij.be/2012/04/08/weemoed-van-de-verloren-kans/feed/ 0 http://www.reddekartuizerij.be/2012/03/18/vaartsite-tobback-weer-plat-op-zijn-buik-voor-de-bouwpromotoren/ http://www.reddekartuizerij.be/2012/03/18/vaartsite-tobback-weer-plat-op-zijn-buik-voor-de-bouwpromotoren/#comments Sun, 18 Mar 2012 09:28:43 +0000 SB http://www.reddekartuizerij.be/?p=1045 Onder het mom van openbare veiligheid heeft de Burgemeester de onmiddellijke sloping bevolen van een deel van de oude brouwerijgebouwen die in het Vaartkomcomplex dienden behouden te blijven.

Omdat deze beslissing de zoveelste illustratie is van de wijze waarop het stadsbestuur omgaat met het Onroerend Erfgoed van de stad en de Kartuizersite in het bijzonder, vinden we dat de publicatie van deze Open Brief van het Leuvens Historisch Genootschap en Steunpunt Industrieel en Wetenschappelijk Erfgoed op zijn plaats is op onze site.

Meer nog, uit een onderzoek van deze twee verenigingen, die over de nodige expertise beschikken, blijkt dat herstelbare en gekende gebreken in de structuur worden aangegrepen om het gebouw tegen de vlakte te gooien.

De oneliner dat hij onder dezelfde omstandigheden, hetzelfde zou doen met het Stadhuis tart alle verbeelding. Deze quote is symptomatisch voor de visie van Tobback over het Leuvens Erfgoed.

We vragen ons ernstig af wie er hier bouwvallig is geworden? Is het dan toch hoog tijd voor een afscheid nu het nog kan zonder de sloophamer te moeten inzetten?

Meer nieuws hierover vind je op volgende links:

http://www.leuvenshistorischgenootschap.be/

http://www.robtv.be/nieuws/leuven/afbraak-oude-brouwerij

OPEN BRIEF

aan al wie het aanbelangt - Leuven 6 maart 2012

LEUVENSE BROUWERIJ ‘DE DYLE’ IN ERG BEDENKELIJKE OMSTANDIGHEDEN VERMINKT…

Wij zijn verbolgen, nu voor de zoveelste keer in Leuven een aanslag wordt gepleegd op het industrieel erfgoed van de brouwerijsector. Uit een goede bron vernam SIWE dat de Leuvense burgemeester omwille van openbare veiligheid het bevel gaf tot onmiddellijke sloping van een deel van het brouwerijgebouw van “De Dyle”, gelegen aan de zuidelijke kaai van de Vaartkom, rechts van café De Lantaarn. SIWE twijfelt aan de vermeende “stabiliteitsproblemen” en het dreigende “instortingsgevaar”.

Onder meer architect Johan Van Reeth heeft enkele jaren geleden veel inspanningen gedaan om juist dit merkwaardig gebouw, een unieke getuige van de Leuvense brouwerijgeschiedenis, te laten beschermen… Sterker: een publicatie van een grondig onderzoek, getiteld ‘Stadsontwerp Herontwikkeling Vaartkom Leuven’, bespreekt de kwaliteiten van het gebouw en benadrukt het hoog draagvermogen ervan. Het is belangrijk om aan te geven dat het geheel van de brouwerij De Dyle aan de straatkant van de Vaartkom is opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed. Bovendien zijn de brouwerijgebouwen in het RUP (Ruimtelijk uitvoeringsplan) aangeduid met “TE BEHOUDEN”!

De bescherming van dit merkwaardig naoorlogs industrieel gebouw lukte niet. Er bleek (op beperkte schaal) betonrot en een gebroken betonnen ligger te zijn vastgesteld, maar zonder risico’s voor de stabiliteit van de constructie. De constructie, voorheen een mouterij en later een gistingskelder, werd namelijk berekend om een veelvoud van zijn eigen massa te kunnen torsen. De Leuvense burgemeester was altijd al gekant tegen het behoud van dit gebouw. Hij begreep niet dat ‘de smidse van INBEV’ (het gebouw werd laatst gebruikt als metaalwerkplaats door INBEV) daar moest behouden worden.

Getuigen hebben vanaf begin februari opgemerkt hoe elementen van de inboedel op brutale manier uit het gebouw werden verwijderd. Deze werken zijn sindsdien in een versneld tempo aan de gang. Onroerend Erfgoed (Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap) zou slecht geïnformeerd zijn, want ze heeft slechts met een samenvatting van een rapport door een door de stad aangesteld architect in handen. De afbraak moet blijkbaar zeer snel vooruit gaan. , waarvoor precies is niet duidelijk. De reden daarvan is ons onbekend.

Intussen wordt dagelijks extreem zwaar materiaal ingezet op de diverse vloeren van dit zogezegd “bouwvallig” gebouw, waarin niet lang geleden ‘Existenz’ plaats vond met toestemming van het stadsbestuur. Dagenlang liepen honderden jongeren rond in het gebouw en hielden er een grote fuif !

Deze huidige gang van zaken, ook de misleidende manier van voorstellen op de website van de stad Leuven, stemt ons triest. De getoonde foto’s van schade aan de brouwerij op de website van de stad zijn enkel op één plaats te situeren en zijn niet representatief voor het gebouw.

Onbegrijpelijk is dat het Leuvense stadsbestuur, dat zonder blikken of blozen een tijd geleden nog beweerde extra aandacht te hebben van het rijke Leuvense brouwerijerfgoed, zo handelt.

Voor het bestuur van:

Steunpunt Industrieel en Wetenschappelijk Erfgoed vzw – SIWE Patrick Viaene en Robin Engels – contact 0474-258586 Voorzitter en secretaris SIWE – www.siwe.be

Leuvens Historisch Genootschap Paul Reekmans en Ramon Kenis – contact 016/233401 Voorzitter en secretaris LHG – www.leuvenshistorischgenootschap.be

Je kan de volledige open brief en zijn bijlage lezen door volgende link aan te klikken of op de website van het LHG:

LHG_monumentenzorg_brouwerij de dijle_brief aan de stad 01

]]> http://www.reddekartuizerij.be/2012/03/18/vaartsite-tobback-weer-plat-op-zijn-buik-voor-de-bouwpromotoren/feed/ 0 http://www.reddekartuizerij.be/2012/03/04/onroerend-erfgoed-2-maten-en-2-gewichten/ http://www.reddekartuizerij.be/2012/03/04/onroerend-erfgoed-2-maten-en-2-gewichten/#comments Sun, 04 Mar 2012 11:07:01 +0000 SB http://www.reddekartuizerij.be/?p=1029

http://www.brusselnieuws.be/artikel/een-creche-die-er-niet-kwam

De Sukkelstraat (2): de Plaskycrèche in Schaarbeek

Schaarbeek

donderdag 16 februari 2012, 07u22

Steven Van Garsse © Brussel Deze Week

De plannen voor een crèche aan de Plaskylaan zijn uitgedraaid op een debacle. Een verhaal van amateurisme, een boze buur en een strenge rechter.

Niemand trekt in twijfel dat er meer kinderdagverblijven in Brussel nodig zijn. Zeker in Schaarbeek is het tekort nijpend. De gemeente kocht in 2007, via de vzw Crèches de Schaerbeek, een magnifiek herenhuis aan de Plaskylaan om er een kinderdagverblijf voor 32 kinderen onder te brengen. De aankoopprijs bedroeg 900.000 euro. Vijf jaar later, en enkele processen verder, is daarvan niets in huis gekomen.

Al vrij snel na de aankoop van het huis besliste de gemeente de crèche niet in het herenhuis onder te brengen, maar in de tuin. Volgens schepen Michel De Herde (FDF) leent een huis met vele trappen zich niet tot een crèche. De gemeente liet een crèche tekenen midden in de tuin. Een toonbeeld van energiezuinigheid moest het worden. De gemeente kon geld van het Gewestelijk Crècheplan aanspreken. Leefmilieu Brussel gaf een duwtje in de rug door het ontwerp van de crèche met een prijs te bedenken. Het herenhuis kwam vrij: daar zou door de inrichting van enkele appartementen een mooie meerwaarde kunnen worden gecreëerd.

Die constructie was buiten enkele buren gerekend. Zij zagen het mooie binnengebied met bomen liever niet opgeofferd aan een crèche. Ze hadden minstens de geest van de stedenbouwkundige wet mee. Die laat het volbouwen van de waardevolle binnenblokken in Brussel niet toe, al wordt voor gebouwen van collectief belang een uitzondering gemaakt. Een van die buren, Gauthier de Crombrugghe, richtte het actiecomité Save the City Gardens op en begon een persoonlijke strijd tegen de crèche. Met succes. Hij haalde twee keer gelijk voor de Raad van State en nog eens voor de burgerlijke rechtbank.

Dat de vergunning keer op keer werd vernietigd, heeft de gemeente deels aan zichzelf te danken. De eerste bouwaanvraag diende ze zelf in, om ze dan zelf te kunnen goedkeuren. Daarmee werden alle rechtsregels met voeten getreden. De gemeente was immers rechter en partij. De Raad van State verwees de vergunning naar de prullenmand.

Een tweede bouwaanvraag werd wel correct ingediend, bij het Brussels Gewest. Maar het dossier kwam in woelig politiek vaarwater nadat de hoogste ambtenaar zich niet tijdig over het dossier had uitgesproken. De buurtbewoners hadden hun lobby­werk bij de Brusselse regering goed gedaan. Vooral de Nederlandstaligen in de Brusselse regering, onder meer staatssecretaris Bruno De Lille (Groen), vonden een crèche in een tuin, zelfs in een hertekende verkleinde versie, geen goed idee. Het dossier zat maanden muurvast.

Na de paasvakantie vorig jaar kwam er witte rook. De Brusselse regering stemde onverwachts in met de bouw van de Plasky-crèche. Hieraan ging een merkwaardige politieke deal vooraf. Burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) wou pas groen licht geven voor de Nederlandstalige Kattepoelschool als de Vlamingen in de Brusselse regering hun akkoord gaven voor de (Franstalige) Plasky-crèche. En zo geschiedde.

Amper zes maanden later zou de Raad van State definitief een einde maken aan de Plasky-saga. In een omstandig arrest oordeelde het administratief rechtscollege dat de tweede bouwvergunning nietig moet worden verklaard. Een crèche hoort niet thuis in een binnengebied, ook niet als er een groendak op komt.

Voor de gemeente is het een flinke streep door de rekening. Schepen De Herde heeft aangekondigd het herenhuis, dat intussen staat te verloederen, te zullen verkopen. Een nieuwe crèche komt er achter de Daillykazerne.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=PI3M0B6A

FESTIVAL VOOR EN DOOR STUDENTEN ZOEKT TWINTIG DEELNEMERS

Bron: HET NIEUWSBLAD VRIJDAG 10 FEBRUARI 2012, AUTEUR: PIETER ROMBOUTS

LEUVEN – Ithaka palmt in april het Kartuizerklooster in. Het beeldende kunstenfestival viert er zijn twintigste verjaardag.

Ithaka probeert al twintig jaar jongeren ervaring te laten opdoen in de kunstensector. Het werkt ook op locatie, waarmee men de brug slaat naar de gewone Leuvenaars. ‘We willen nieuw leven inblazen in oude gebouwen’, aldus LOKO-cultuurverantwoordelijke Linde Smeets. ‘Er zijn al heel veel leuke Ithaka-locaties geweest zoals het oud zwembad, het winkelcentrum aan de Diestsestraat, een oud herenhuis in de Jan Stasstraat… Mijn broer gaf mij de idee om het Kartuizerklooster in te palmen. We moesten de toestemming krijgen van de KULeuven. Ik ben tijdens ‘Music for Life’ twee rollen wc-papier gaan kopen bij de rector om hem daarover aan te spreken’, vertelt Linde.

Meesterwerk

Er was de jongste maanden veel te doen rond het Kartuizerklooster. Binnenkort zal het door het leven gaan als ‘Centrum voor het psychische welzijn van het kind’. Allerlei vzw’s en diensten van het UZGasthuisberg zouden er onderdak krijgen. Het Kartuizerklooster is een architecturaal meesterwerk. Het klooster en het park zijn beschermd. Ithaka probeert jongeren de ervaring te laten opdoen in de kunstensector. Iedereen kan een projectvoorstel doen. Twintig kunstenaars worden dan gekozen. ‘Vrijdagavond organiseren we ook een infosessie over de praktische aspecten van het kunstenaarsleven en enkele lezingen’, legt Linde uit. Ze is nog op zoek naar oud-organisatoren om de twintigste verjaardag van Ithaka mee te vieren.

Drie kunstenaars kwamen een kijkje nemen tijdens de exclusieve rondleiding die LOKO ons gaf. Jolien Dirix (23) uit Genk is alvast enthousiast. Zij is zes jaar bezig met kunst en dient een projectvoorstel in omdat anderen haar daartoe aanmoedigen. ‘Dit is echt een heel mooie locatie die veel mogelijkheden biedt. Het werkt heel inspirerend, want ik ben sowieso bezig met verhalen uit het verleden. Ik ben hier beginnen rondlopen en heb opmerkelijk veel sleutels gevonden. De zaal met de enorme archiefkasten sprak me meteen aan. Je kan er een samenwerkend project van maken met andere kunstenaars. Dat kan leiden tot een kruisbestuiving’, hoopt Dirix.

Droomlocatie

Vladimir Slavov (31) leerde Ithaka kennen via het internet. Hij wil graag iets doen in de kapel. ‘Da’s echt een droomlocatie voor een kunstenaar. Het gebouw is groot genoeg, iedereen krijgt genoeg speelruimte. Ik zou de kleine kapel graag willen inpalmen, want ik werk vooral met stenografie. Zo probeer ik gesproken tekst op te schrijven in hetzelfde tempo waarin hij uitgesproken wordt. De akoestiek is daar ideaal’, droomt Slavov.

Ook Sarah-Joy Zwarts (24) kijkt ook haar ogen uit: ‘Ik vind het heel intiem. De kapel is wel een kapel, maar op kleine schaal. Ik wil mensen het kleine leren appreciëren en werk daarom veel rond Kanne, het dorp waar ik ben opgegroeid. Alleen al aan het kruispunt met de kruidenier is zoveel schoonheid, maar de mensen zien dat niet.’

Mailen kan naar ithaka@loko.be.

weblink: http://www.loko.be/nl/ithaka

In tegenstelling hiermee is het rond de Kartuizerij merkwaardig stil gebleven.

Oorverdovende stilte van de kant van de KU Leuven, die bij de vorige jaarwisseling, ondanks het massale Buurtprotest, de kans schoon had gezien om vanwege het Schepencollege een nieuw stedenbouwkundig attest te bekomen, dat de voorliggende plannen op enkele details na hernam.

Ook vanuit het Buurtcomité werd, naïef als later zou blijken, een periode van stilte ingelast in de hoop dat door een positieve en constructieve inbreng, de plannen zodanig zouden kunnen worden bijgestuurd dat zij voor iedereen aanvaardbaar zouden worden.

De eerste gesprekken over een voorstel om het Child Convent met respect voor de beschermde site te realiseren leken hoopgevend, maar werden gevolgd door een nieuw stilzwijgen van de KU Leuven.

Een herinnering om dit voorstel met alle betrokken partijen bespreekbaar te maken, werd eind 2011 in een uitvoerige brief van de KU Leuven van de hand gewezen. In deze brief kreeg Onroerend Erfgoed de Zwarte Piet toegeschoven en dienden zij nog maar eens als alibi om de plannen toch uit te voeren conform het laatste stedenbouwkundige attest.

Een lichtpunt, de optie van een gesprek met de KU Leuven en Onroerend Erfgoed werd opengelaten.

In een laatste poging om tot een aanvaardbare oplossing te komen hebben we nogmaals aangedrongen om dit gesprek te laten doorgaan, zodat voor eens en voor goed duidelijk wordt wie welk standpunt inneemt en of er door “out of the box” te denken een Child Convent kan worden gerealiseerd met respect voor de beschermingen van de site.

Het mooie weer zorgde voor een talrijke opkomst voor meerdere fietstochten

3-Hoog de vroegere museumsite Van Humbeeck-Piron

Het park van het Montfortanenklooster, het laatste restant van het eeuwenoude bos dat in vervlogen tijden zich langsheen de Dijle van de Kesselberg tot binnen de vesten uitstrekte

Het verhaal van een bedreigde stadstuin

Waar kinderen nog ongestoord kun spelen

Verassend groen op de Janseniussite

Als afsluiter een welgekomen verfrissing in het Mariapark